Αυτό είναι ένα από τα πιο ωραία αμάξια του κόσμου:
Μοντέλο του 1972, η BMW 2002 tii.
Αυτή θέλεις! Την tii σε "μπλε Βαϊκάλης".
Η Βαϊκάλη είναι από τις βαθύτερες λίμνες. Είναι στη Σιβηρία.
ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ Η ΛΙΜΝΗ
Αυτό θεωρείται χαριτωμένο, αν είσαι Γερμανός.
Την ονόμασαν "2002", επειδή είχε 2000 κ.ε. και δύο πόρτες.
Είναι τετρακύλινδρη, 125 ίππων,
με μηχανική έγχυση καυσίμου Kugelfischer.
Η μεγάλη διαφημιστική εκστρατεία
έλεγε ότι μπορεί να κινείται όλη μέρα με 160 χλμ. την ώρα.
Ήταν από τα πρώτα αμάξια που, τη δεκαετία του '60, έκαναν τον κόσμο στις ΗΠΑ να πει
"Αυτοί οι Γερμανοί, τελικά, ίσως έχουν πλάκα με τον τρόπο τους.
Φτιάχνουν πράγματα που λειτουργούν κι είναι ωραία στη χρήση".
Αυτό εδώ κατασκευαζόταν μεταξύ 1972-1974…
αλλά η πιο ποθητή εκδοχή έχει στρογγυλά πίσω φανάρια.
Είναι από τα αγαπημένα μου αμάξια των αρχών της δεκαετίας του '70.
Ήταν διασκεδαστικό, μικρό, σπορτίφ, λογικό.
Είχε ένα σύνολο από ενδιαφέροντα χαρακτηριστικά
που δεν τα παρείχε τότε καμιά άλλη εταιρεία.
"Λογική διασκέδαση".
Και γι' αυτό είναι τέλειο για τη σημερινή μου καλεσμένη,
την Κάθλιν Μάντιγκαν…
εξίσου μικρόσωμη, πρακτική και διασκεδαστική.
Λογική σε όλα της, αλλά όχι υπερβολικά.
Όσο πρέπει για να είναι ξεκαρδιστική.
Αν δεν έχεις εθιστεί ποτέ σε κάτι, δεν το καταλαβαίνεις.
"Θεέ μου! Έκοψες το κάπνισμα! Νιώθεις καλύτερα;"
Όχι. Όχι!
Εμπρός;
- Η Κάθλιν; - Ναι.
Θεέ μου! Ο Τζέρι Σάινφελντ είμαι.
Θα βολευτείς σε όλα σήμερα.
Μόνο δυο πράγματα σε απασχολούν εσένα.
Μάλιστα.
Η θερμοκρασία και η κουβέντα με κωμικούς.
Άλλος ένας μ… που δεν έχει τι να κάνει 23 ώρες τη μέρα.
Περνάω να σε πάρω από το σπίτι του Τσακ.
Καλά. Εδώ είμαστε.
Καλός της φίλος είναι ο επίσης κωμικός Τσακ Μάρτιν…
που συχνά "ανοίγει" τις παραστάσεις της.
Η Κάθλιν με περιμένει στο σπίτι του.
Νομίζω ότι θα είναι ιδιαίτερο και ασυνήθιστο επεισόδιο
του Κωμικοί Πάνε για Καφέ με το Αυτοκίνητο.
- Τι κάνει; - "Ασφάλεια".
Σε κρατάει απέξω.
Γεια σου, Κάθλιν.
Αν δεν είχα παντρευτεί, τέτοιο σπίτι θα είχα κι εγώ.
Αν δεν είχα πετύχει.
Χαίρομαι που σας έχω εδώ.
- Μοναχοπαίδι ήσουν; - Βασικά ναι.
Κι οι δικοί σου γονείς, Κάθλιν;
Θα σου πω πόσο ενδιαφέρονται.
Με παρακολουθούσαν σε κάθε καζίνο.
Και, στην Άιοβα, λέει ο μπαμπάς μου…
"Έχουμε ένα προβληματάκι.
Οι Κάρντιναλς παίζουν τελικό σήμερα.
Την ώρα που εμφανίζεσαι.
Είπα να σε ρωτήσω,
μπορείς να πεις ό,τι καινούριο έχεις νωρίς νωρίς;"
Λέω "Δηλαδή να ξαναστήσω μία ώρα…;
Να μη σου τα πω στο μπαρ;"
Λέει "Όχι, αν μας πεις σε ποια σημεία είναι,
θα μπορούμε να πεταγόμαστε και μετά να γυρίζουμε στον αγώνα.
Θα σου λέμε και το σκορ".
"Μα θα είμαι στη σκηνή".
Λέει "Θα κάθομαι πίσω πίσω".
Η μαμά "έψηνε" έναν κουλοχέρη, δε θα ερχόταν.
Ούτε στον αγώνα ούτε σε μένα.
- Ωραίο το "ψήσιμο". - Γιατί;
- Όταν γερνάς… - Ο κόσμος χάνεται.
Και θες έναν κουλοχέρη έτοιμο να σ' τα δώσει.
Σαν εφάπαξ είναι.
Μια "κουλοχερική σύνταξη".
Αυτό είναι! Ναι.
Ο Τσακ τα σνομπάρει αυτά. Παίζει μόνο στη ρουλέτα.
- "Μπλακτζάκ; Δεν ξέρω πρόσθεση". Βάσανο! - Μάλιστα.
"Οχτώ συν πέντε;" Δεν ξέρω.
Όπως κανείς.
Ο Τσακ είναι άντρας. Άνθρωπος; Δεν ξέρω.
Μάλιστα.
Είναι λίγο πιο μηχανικός, σαν τον Ντέιτα από το Σταρ Τρεκ…
Ναι.
- Να το πάλι. - Έτσι!
Ο Λάρι Μίλερ έλεγε ότι φοβόταν
πως θ' άνοιγε ένα πορτάκι πάνω του και…
"Να τα πλήκτρα ελέγχου σου!"
Να κάνει "Ζζζ, ζζζ".
- "Φώτα!" - "Συγγνώμη, λάθος".
"Έχω καούρες".
Είναι ωραία να ζεις έτσι. Ώσπου το φερμουάρ στον εγκέφαλο ανοίγει.
Εκεί είμαστε τώρα.
Αγκαλιάζω όλη την πόρτα.
Μ' αρέσει σαν μέγεθος το αμάξι.
Ναι. Εγώ τα λατρεύω τα μικρά αυτοκίνητα.
Το νιώθεις σαν μικρό τανκ.
Θα πήγαινα και στο Αφγανιστάν με αυτό.
Οι Γερμανοί, τανκ; Απίστευτο!
Ναι. Δεν τους πάει καθόλου.
"Γιορτή Αναπηριών";
Βαρετό πάρτι που θα τελειώσει γρήγορα.
"Δεν περπατάω".
"Εγώ δε βλέπω. Μου λέτε τι χρώμα είναι το μπαλόνι μου;"
- Τσακ, τι λες για το αμάξι; - Δεν έχω δει καλύτερο.
Πάντα ονειρευόμουν κάτι τέτοιο.
Είναι το πρώτο που βγήκε; Ή το πρώτο αμερικάνικο;
Υπήρχε ήδη στη Γερμανία;
Μα τι; Υποτίθεται τα ξέρετε αυτά.
Δεν είσαστε…;
Ναι, απλά είναι απίθανα άσχετη ερώτηση.
Είναι γερμανικό, φτιαγμένο εκεί.
Όπως και τώρα οι πιο πολλές BMW.
Κάποια στιγμή, λόγω της επιτυχίας τους,
άνοιξαν εργοστάσιο στη Νότια Καρολίνα.
Αν και δεν το ήθελαν.
- Ωραία υποδοχή στις ΗΠΑ. - Ναι.
Στη μόνη πολιτεία, ίσως, που ήθελε τους Γερμανούς.
Ίσως γι' αυτό το αποφάσισαν.
"Ποιος είναι πιθανότερο να 'ρθει μαζί μας, αν τρελαθούμε πάλι;"
Ωραία κόρνα για τόσο μικρό αμάξι. Ξαναπάτα την!
Είναι "ψημένο" κι αυτό.
Μόνο ένα κόλλημα έχω: υαλοκαθαριστήρες.
Σ' αρέσουν; Ή όχι;
- Λιώνω! - Κι εγώ!
Και μ' αρέσουν οι μικρούληδες.
Εμένα ξέρεις τι μ' αρέσει;
Είναι από τις πολύ ανθρώπινες λύσεις.
"Πώς θα οδηγούμε στη βροχή;
Πώς θα βλέπουμε;
Να διώχνουμε τα νερά.
Ας βάλουμε χέρια σαν τα δικά μας…
μ' ένα λαστιχάκι, να τα διώχνουν συνεχώς".
Κι όλοι είπαν "Ναι, αυτό να κάνουμε".
Αυτό μ' αρέσει και στα κομπρεσέρ κ.λπ.
Είναι σαν εμάς, σε μέταλλο.
Εγώ κι ο Τσακ θέλουμε να μην είμαστε άνθρωποι.
Εγώ δε θα τα σκεφτόμουν ποτέ αυτά.
Σαν να λες ότι είναι περίεργο αμάξι.
Γιατί λες "Μοιάζει με ανθρωποειδές".
Είναι πολύ παράξενο αυτό.
Σαν να βρίσκεις και δεύτερο κουνάβι αλμπίνο.
Δεν υπάρχει περίπτωση!
Βλέπεις αυτό το Volvo του '70 εκεί;
VOLVO 142s ΤΟΥ 1971
- Ίδιας εποχής. - Το ίδιο έχει κι αυτός.
Αφού δεν είναι πετυχημένος, Κάθλιν. Εγώ είμαι.
- Να και το Φιατάκι σου. - Το λατρεύω αυτό.
Κι εγώ. Τα χρώματα.
Όπως σου έλεγα. Πράσινο λάιμ, ανοιχτό.
Αφού το κάνουν Ιταλοί, γιατί όχι και οι άλλοι;
Ίσως η πιο χαζή ερώτηση που έχω ακούσει ποτέ μου.
"Οι Ιρλανδοί γράφουν ποίηση! Γιατί όχι όλοι;"
- Αυτό λες. - Για μπογιά μίλησα, όχι για ποίηση.
Αυτοί το επινόησαν αυτό το χρώμα;
Επινόησαν το μάτι που αναγνωρίζει το κατάλληλο χρώμα.
Πάμε σ' ένα καφέ που λέγεται "Άλφρεντ".
Θα επιλέξω καφέ Στάμπταουν,
από τις ορεινές περιοχές κοντά στον ισημερινό,
όπου βγάζουν έξοχο καφέ.
BMW 635 CSi ΤΟΥ 1979 ΚΟΚΚΙΝΟ ΧΕΝΑΣ
Μ' αρέσει που την κουβαλάς.
Δεν πάω πουθενά χωρίς τα πράγματά μου.
Είσαι σε εκπομπή. Τώρα. Σε εκπομπή είμαστε!
- Μα… - Δεν κάνουμε βόλτα στ' αλήθεια.
ΚΑΦΕΣ & ΦΑΓΗΤΟ
ΑΛΛΑ ΠΡΩΤΑ ΚΑΦΕΣ
Και δεν καίγεσαι να κάνεις τηλεόραση;
Λαλούν πολλοί κοκόροι εκεί. Πάρα πολλοί.
Με ξενερώνει που ανακατεύονται.
"Φύγετε όλοι! Αλλιώς δε θα ξημερώσει!"
Το πρόβλημα στα κανάλια είναι ότι δεν ξέρουν καν τι θα πει κωμωδία.
Ο Τσακ ξέρει τη θεωρία μου για τον βωξίτη.
Είσαι κανάλι. Θες μερικές αστείες εκπομπές.
Συναντάς κάποιους που φαίνεται να έχουν ταλέντο
και τους τις αναθέτεις.
Μετά κλείνει η πόρτα, και σου λένε
"Πώς διάολο θα το κάνουμε;"
Σαν να μου λες εμένα "Τζέρι, πήγαινε στην έρημο και βρες λίγο βωξίτη".
Δε θα ξαναγύριζα.
Δεν μπορώ να…
Θα κοιτούσα τις πέτρες. "Ποια απ' όλες είναι βωξίτης;"
Έτσι είναι η κωμωδία γι' αυτούς.
Σωστά.
Γι' αυτό προτιμώ το σταντ απ.
Συμφωνώ μαζί σου απόλυτα, αλλά…
- Υπάρχει ένα "αλλά". - Ναι;
Μου τη σπάει να λέω εγώ το "αλλά"…
αλλά δεν έχουν ιδέα τι γίνεται.
Έτσι είναι σήμερα τα ΜΜΕ.
Σαν να κάθεσαι σ' ένα ηφαίστειο με λάβα που κοχλάζει.
Κοίτα τις αφίσες εδώ. Όλες είναι για σταρ του YouTube.
Μα "σταρ" στο YouTube;
Είναι όπως λέμε "πορνοστάρ".
"Δουλεύω για να ζω; Ή ζω για να δουλεύω;" Τι είναι σωστό;
- Δουλεύω για να ζω. - Ναι!
Εσύ δούλεψες, τώρα ζεις.
Δε βλέπω διαφορά.
- Καμία; - Κατά βάθος όχι.
Μα τώρα πας διακοπές, πράγμα που…
- Και λες να πηγαίνουν καλά; - Όχι.
Μα πώς έγινε; Πώς φτάνεις σ' αυτό το σημείο;
Εσύ είσαι και γυναίκα.
Τι θα πει αυτό; Ο κόσμος με προτιμά;
Ναι. Είσαι πιο συναισθηματική από τους άντρες.
Πρώτ' απ' όλα αναγνωρίζεις ότι είσαι ανθρώπινο πλάσμα.
- Μάλιστα. - Εμείς όχι.
Και ως ανθρώπινο ον,
το βρίσκεις λογικό να αλληλεπιδράς με ανθρώπους.
Εμείς; Αρειανοί!
- Γι' αυτό σε φέραμε εδώ. - Ναι.
Ένας γνωστός μου κωμικός…
έχει εγκεφαλική παράλυση, παλιά έπινε πολύ.
Αν είσαι έτσι, λες ό,τι θες,
σαν κωμικός εκτός σκηνής. Του λέω
"Φίλε, ένα θα διαλέξεις.
Ή θα 'χεις εγκεφαλική παράλυση ή θα 'σαι λιώμα. Όχι και τα δύο.
Δεν καταλαβαίνω τι λες εδώ κι 25 λεπτά".
Και λέει "Το ξέρω".
Και του λέω "Σοβαρά μιλάω! Κόψε το ποτό.
Εντάξει η εγκεφαλική παράλυση,
αλλά όχι και 20 λάιτ μπίρες από πάνω!"
Ο κωμικός Λούις Μπλακ
είπε να δουλέψει σε κρουαζιέρα μια φορά, για πλάκα.
Τελικά πήγαμε δυο φορές. Δεν το ξανακάνω.
Άκου πώς ήταν.
Σκέψου ότι είμαστε όλοι στο Βέγκας, στο ξενοδοχείο Μπελάτζιο,
και ξαφνικά αρχίζει να σαλπάρει.
Όλο το κτίριο.
Γι' αυτό στο Λος Άντζελες λένε "Μετακομίσαμε στην Ταρζάνα,
για να μεγαλώσουμε παιδιά σε ασφαλή τόπο.
Αν μέναμε στην πόλη…" Λέω "Θα έμπαιναν σε συμμορία.
Διάλεξε συμμορία. Στην Ταρζάνα δε μένω.
Λυπάμαι, το θέμα δεν είστε μόνο εσείς. Υπάρχει και η μαμά εδώ".
Γι' αυτό πάντα ακούς "Γεια, μαμά", πέρα από…
- Ναι. - Πάντα! "Γεια, μαμά".
Χάρη στον μπαμπά έχεις οικογένεια!
- Χάρη σ' αυτόν. - Ναι.
- Όχι χάρη στη μαμά. - Λάθος.
Μάλλον δε θα συμφωνήσουμε σ' αυτό.
Η μαμά σε πάει στην προπόνηση κάθε μέρα.
Γι' αυτό την επαινούν στα σπορ.
Μα ο μπαμπάς κάθεται κι ακούει όλες τις βλακείες!
- Και βάζει τα λεφτά. - Και τόση δουλειά!
Και τον έχουν του κλότσου και του μπάτσου. Και στο σπίτι και έξω.
Πες τα όλα! Εκτονώσου!
Εκτονώσου!
Άκου, γεγονός. Στο γυμναστήριο γνώρισα τους γυμναστές.
Η Σίντι έκανε το εξής:
"Γεια!" Λέω "Γεια".
"Η γυμνάστριά σας!"
"Κακό αυτό, Σίντι. Δε θέλω γυμνάστρια.
Να σου δώσω 50 δολάρια, να το λήξουμε;"
"Τι; Τι;"
"Δε θέλω να ακούω για τη ζωή, το αγόρι, τα ψώνια σου".
"Πρέπει να συμπληρώσω τη φόρμα. Τι στόχους έχετε;"
"Είμαι εδώ για να καθυστερήσω τη μέρα…
και την έκταση του επικείμενου εγκεφαλικού μου".
"Tι κρίμα!"
Και πραγματικά το είπε αυτό. "Δεν το διασκεδάζετε εδώ;"
Λέω "Εγώ στα μπαρ διασκεδάζω".
Ποτέ δεν έχω γυμναστεί μέχρι να με διώξουν.
Δεν έχει συμβεί ποτέ. Ούτε πρόκειται.
Ποτέ δεν έχω γυμναστεί σε βαθμό να μη μ' αφήνουν να οδηγήσω.
Είναι πολύ πιθανό να βαρέσω εγκεφαλικό.
Μ' αρέσουν αυτοί οι όροι. "Ψήνω κουλοχέρη, βαράω εγκεφαλικό".
Ναι! " Βάρεσε εγκεφαλικό".
Μια θεία μου βάρεσε εγκεφαλικό ψήνοντας κουλοχέρη στο Τροπικάνα.
"Όλα κεράσια!"
- Πήγες σε σχολείο καθολικών; - Ναι.
Μόνο έτσι το παιδί σου μισεί τις σέχτες.
Σου εγγυώμαι, κανένα καθολικό παιδί δεν έγινε μέλος του ISIS,
γιατί στο μυαλό σου δε χωράνε πια άλλες κουβέντες για τη θρησκεία, θεωρίες…
"Να σας μιλήσω για τη θρησκεία μας;" "Όχι".
Θα σας πω τι μ' αρέσει πολύ στους τρομοκράτες και στους πρόσφυγες.
Όταν καταλήγουν ντυμένοι με ρούχα κάποιου Αμερικανού σχεδιαστή της πλάκας,
πάντα είναι σαβούρες, π.χ. Τσαπς.
Ή με το "Just Do It", ξέρετε.
Τώρα φτιάχνουν κλαμπ για δυο βδομάδες.
Δεν ξέρω τι γίνεται εκεί.
Εγώ ξέρω. Πάνε πολλά μ…πανα εκεί.
Μα γιατί… Πώς πήρε αρνητική χροιά αυτό;
Οι γυναίκες το έχουν για λόγους καθαριότητας,
πώς έγινε και συνδέθηκε με ένα είδος ανεπιθύμητου άντρα;
Γιατί είναι κάτι που θες να το πετάξεις αμέσως.
Το ίδιο και τα υγρομάντιλα. Γιατί δεν αποκαλείς κάποιον έτσι;
Γι' αυτό που έχει πάνω.
"Μιλούσα μ' αυτόν εδώ τον χαρτοπετσέτα,
θέλει να μου πουλήσει οικόπεδα".
"Μ…πανο: υποτιμητικός όρος για την παλαιότερης μορφής σερβιέτα".
Ναι.
"Υβριστικός όρος για απεχθή άτομα".
Ναι. Αλλά είναι λογικό άλμα.
Το ξαναλές;
Ήταν αξεσουάρ υγιεινής κι έγινε "είδος ανεπιθύμητου ατόμου"…
Πώς πήγαμε από το ένα στο άλλο;
"Χαμηλής νοημοσύνης…"
Θα μπορούσες να πεις το ίδιο, ίσως, και για το κλύσμα.
Γιατί γίνεται εκεί κοντά.
- Ναι. - Μάλιστα.
- Λογικό. - Ναι.
Ό,τι χρησιμοποιείς για να "συγυρίσεις" εκεί κάτω είναι ανεπιθύμητο.
Ξέρω και κάτι άλλο που έγινε βρισιά.
Ο στόκος. Λέμε "Μεγάλος στόκος".
- Δεν το καταλαβαίνω. - Όχι.
- Κι εγώ. - Τι κακό έχει ο στόκος;
- Χρησιμεύει! - Ναι.
Κι είναι κάτι που αρέσει.
Γιατί τα υλικά και τα εργαλεία δεν έχουν επίγνωση.
Όπως τόσα άλλα. Γιατί όχι "Καρέκλα";
- "Μεγάλη καρέκλα αυτός". - "Φοβερός καναπές!"
Προτιμώ το "υποπόδιο".
- Όλα, ναι. - Φουτόν.
"Και πετάγεται ο φουτόν και λέει 'Γιατί δεν πάμε καθένας με το αμάξι του;'"
Πολύ ωραία. Καλή δουλειά, κωμικοί.
Να σώσουμε άλλη μια πόλη!
Με τον Τσακ γνωρίζομαι 25 χρόνια. Ούτε μια αγκαλιά.
Να σ' αγκαλιάσω, αν θες. Μόνο αν θες.
- Θέλω. - Εντάξει. Τον αγκαλιάζω.
Δεν το συνηθίζω. Κανείς μας δεν ήταν έτσι.
- Στην οικογένεια; - Κανείς.
- Πες ότι είμαστε σε μια κηδεία. - Ναι.
Είσαι ο πατέρας, χάλια. Κοίτα τι θα 'κανε ο πατέρας μου.
Στάσου εκεί. Έρχεται.
"Συλλυπητήρια".
Οι άλλοι όλοι να τον αγκαλιάζουν, κι αυτός…
- Από μακριά; Έτσι; - "Συλλυπητήρια".
- Για να την κοπανήσει. - Θέλει να φύγει.
Όταν πήγαινα στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν, φοβόταν μήπως σκοτωθώ,
γιατί είπε "Να προσέχεις εκεί πέρα".
Αυτό ήταν το πιο…
- Σ' ευχαριστώ. - Τίποτα.
- Ευχαριστώ. - Εντάξει, ωραία.
Καλή σταδιοδρομία, φίλε. Καλή σταδιοδρομία.
- Ευχαριστώ, παιδιά. - Γεια.
Υποτιτλισμός: Γιάννης Ανδρέου